اشعار

نگاهم در نگاه تو طنین‌اندازِ ایمان است            بگو از هرشبِ حمله، بگو که وقت طوفان است

بگو وقت جهاد است و کسی در خانه ننشیند!            وطن، امروز محتاج همین سیل خروشان است

جهادی که به هر مرد و زن و پیر و جوان واجب            جهادی که به حکمِ آیه‌های فتح قرآن است

چه می‌جویی؟ خدا؟ با ماست او، اینجاست این شب‌ها            چه می‌جویی؟ همه تاریخ با ما سربداران است

اگر عشقی‌ است در ما، نذر راه روشن فردا            اگر جانی است، آن جان خون‌بهای نصرِ ایران است

بیا ای لشکر پاکان! بیا ای جانِ تو ایران!            شلمچه، فکه و فتح‌المبینِ ما خیابان است

قسم به گـریه‌های نیـمه‌شب‌های طلائـیه            بدان ما برنمی‌گردیم! این راه شهیدان است!

به یاد جـبهـه‌‌ها بستـیم سربند علی مولا            بگو با ما بیاید باز هرکس مرد میدان است

خبر دهید به شیطان که بی‌عدد شده‌ایم            و راه مـحـو تـلاویـو را بـلـد شـده‌ایـم

دلاورانِ سـتـم‌سـوز خـطـّۀ خـورشـیـد            برآمـدنـد به خـون‌خـواهی امـام شهـید

بر آن شدند که این بار لشکر انگیزند            و پـایـه‌هـای تـلاویـو را فـرو ریـزنـد

بگو به لشکر فرعونِ غرقِ نخوتِ خویش            که کرکسان تو کاری نمی‌برند از پیش

عصای شعله به صهیون رسیده «فَانفَجَرَت»            تبارک الله از این اقتدار، از این عظمت

هلا بـتـرس! از آزادگـان پـیـرِ خـمین            ز بانگ هر شب این ملت امام حسین

اگرچه خیبر و سجیلمان همیشه رهاست            سلاح ما همه تسبیح حضرت زهراست

سلاح شیعه همین بوده در تمام مسیر            همین دم صلوات است و غرّش تکبیر

که ما جماعت نوریم و جمعتان ظلمات            و روی سازشمان نیست با شما، هیهات!

به حرمت همۀ کودکان غرق به خون            بلند می‌شود آواز «مرگ بر صهیون»

بگو که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            مگر که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

شب است و ضربۀ تیغ علی‌ست در شب قدر            و ردّ نور قـدم‌های مصـطـفی در بدر

اگرچه باز فـدا می‌شود حـسیـن زمان            عزا مگیر و به گوش جهان حماسه بخوان

اگر چه فـرق عـلی زمـانه مُـنـشق شد            عزا مگیر که رؤیای حق محـقـق شد

هلا سپاهِ کـمانگـیرِ مردِ جان بر کف!            نشان بگیر! فدایت شوم، بزن به هدف!

بزن که بارشِ تـیرِ ستاره دیدنی است            بزن که شیون صهیون دوباره دیدنی است

بزن که شعـلۀ فـانوسِ غـزه برخـیـزد            مگر به عزم تو قـقنوسِ غزه برخیزد

بزن که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            بزن که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

نمی‌تـرسـیم ما از داغ‌هـا و تـلخـكـامی‌ها            نمی‌ترسیم ما از های و هوی این حرامی‌ها

برای ما كه معلوم است حقه بازی این‌ها            نمی‌تـرسیم هرگـز از تـرقـه‌بـازی این‌ها

نمی‌ترسیم از دشمن، ز تهدید و ز تحریمش            اگر دریای خون باشد، نمی‌گردیم تسلیمش

نمی‌ترسیم از آتش، كه ما از نسل زهرائیم            و قطره قطره قطره از پی هم، موج دریائیم

كه ما حقیم و هرگز از كف باطل نمی‌ترسیم            شهادت افتخار ماست، از قاتل نمی‌ترسیم

نمی‌خواهیم سازش را و از چالش نمی‌ترسیم            كه ما از داعش و از بدتر از داعش نمی‌ترسیم

بترسید از دمی كه خون به رگ‌هامان به جوش آید            همان روزی كه دریای تشیع در خروش آید

بترسید از همین بغضی كه عمری در گلو داریم            بترسید از شهادت، چون كه آن را آرزو داریم

بترسید آری آری چون كه ما از نسل طوفانیم            و طومار شما را عاقبت در هم بپـیچانیم

كه ما از غصه‌هامان قصه‌ای بشكوه می‌سازیم            ز سرهای شما تا آسمان‌ها كوه می‌سازیم

چه پیروزی، چه مرگ، آل علی خوشبخت خواهد بود            بدانید انتقام ما ز دشمن، سخت خواهد بود

بدان بیت المقدس عاقبت آزاد خواهد شد            بقیع آن روز با عشق علی، آباد خواهد شد

امروز جهان تشنۀ یک فتح جهانی‌ست            تاریخ در اندیشۀ یک خـانه‌تـکانی‌ست

با لطف خدا موقع پیکـار بزرگ است            در پنجۀ شیران عـلی، گلۀ گرگ است

هر کس که حمایت کند از ظالم و جانی            نـابـود شـود بـا دَم این شـور جـهـانـی

مـاه رمضان ماه دعـا، ماه صیام است            با لطف خـدا کار سـتـم‌کـار تمـام است

تنها نه که یک جمعۀ آن جمعۀ قدس است            هر جمعۀ ماه رمضان جمعۀ قدس است

سید عـلـی خـامـنـه‌ای جِـلـوۀ ماه است            گـفـتار حکـیـمـانۀ او نـقـشـۀ راه است

با لطف خدا مهـلت صهـیون به‌سر آید            از مـرگ تـلاویـو بـه‌زودی خـبـر آیـد

با موشک خیبرشکن و موشک سجیل            برچـیـده شود نامۀ صهـیـون به‌ ابابـیل

از هر طرفی بر تن صهیون شرر افتاد            با آل عـلـی هر که در افـتاد، ور افـتاد

هـمـيـشه بـازی دنـيـا هـمـين نمی‌مـاند            بساط غصب در آن سرزمين نمی‌ماند

به خويش آمده دنيا، زمان بيداری‌ست            اسير جهل، جهان بيش از اين نمی‌ماند

زمين، به گفتۀ قرآن -كه نيست غير از حق-            هميـشه در كـف مستـكـبـرين نمی‌مـاند

برای عـبـرت دنـيا نـوشـته شد تـاريخ            چـنان نمـانـده و هرگز چـنين نمی‌ماند

هزار زخـم به فـرمـاندهـان اگر بزنـند            چه بـاک؟ قـافـله بی‌جـانـشين نمی‌مـاند

به مادری كه جوانش شهيد گشته، قسم            كه شهر قـدس، يهـودی‌نـشين نمی‌ماند

نگاه كن كه جهان يک‌صدا فلسطين است            امـام گـفـته و حـرفـش زمـين نمی‌ماند

آسمان را، خاک را، گودِ جهنم می‌کنیم            قـاتل خـورشید را با گور همدم می‌کنیم

نیست حاجت به معاد و آخرت، که بهر‌ او            در همین دنـیا جـهـنم‌ را فـراهم می‌کنیم

عید ما را گر عزا کرده‌ست دشمن، باک‌ نیست            ما تـمـام سـال را مـاه مـحـرم می‌کـنـیـم

یک نفس آرام نه، یک ضربه بی‌فرجام نه            هر زمان آتش به‌پا از سوز این غم می‌کنیم

گر که تردیدی‌ست عزرائیل را از قتلتان            ما به ضرب تیغ خود او را مصمم می‌کنیم

ما به سوی مرگ می‌تازیم پاکوبان، ولی            جان دیوان را به خود اینجا مقدم می‌کنیم

تاج‌داران شهـادت را سر تـسلـیم نیست            پیش تو‌ ای دیو! پنداری که سر خم می‌کنیم؟

در دلت سودای عالم بود؟ کودک‌خوار پیر!            ما تو را بار دگر رسوای عـالم می‌کنیم

انتـقـام کـشـتن یار امام عـصر چیست؟            شر اسرائیل را از این جهان کم می‌کنیم

یک‌صدا، شانه به شانه، پشت‌تان می‌ایستیم            جان ایران! با شما تا پای جان می‌ایستیم

اهل هرجایی از این خاکیم، رستم‌زاده‌ایم            رو به روی دیوخوهای زمان می‌ایستیم

جان بخواه از ما! سیاوش‌وار در راه وطن            در هجوم شعله‌ها، پیر و جوان می‌ایستیم

ننگـتان باد ای امـان‌نـامـه‌نـویسان جهان            مـا کـنـار سـرور آزادگــان می‌ایـسـتـیـم

تا رجزهای اباالفضلی صدای نسل ماست            سربلند و مقـتدر در این جهان می‌ایستیم

از تـبار کاوه‌ایم ای مار بر دوشان قرن            در نبرد نور و ظلمت بی‌گمان می‌ایستیم

گردی از خاک وطن را برده باشد گر نسیم            باز چون آرش در اوج داستان می‌ایستیم

یا علی گـفتیم و دوشادوش پرچـمدار او            تا ابد پـشت امـام عـصـرمـان می‌ایـستیم

به میدان آمدیم آری، که ما فرزند ایرانیم            و تا جان در بدن داریم پای عهد و پیمانیم

نکِش دیگر برای مردم ما زوزۀ مشـقی            کمی بشناس ما را ما همه از نسل شیرانیم

تو می‌خواهی دیانت را بگیری از دل مردم؟            گمان کردی که ما ایرانیان تازه‌مسلمانیم؟

تو خون‌آشام و ما خون خدا در بین رگ داریم            تو از اولاد ابـلـیـسی و ما اولاد انـسانیم

بپرس از «غالبون» و از «اَشدّاء علی الکفّار»            بدان آری که ما تفـسـیر این آیات قرآنیم

زمستان است اما اتحاد ما دمش گرم است            که ما دلگرم از الطاف خورشید خراسانیم

کفن پوشیده‌ایم، از مرگِ با عزت هراسی نیست            خیابان را بزن! ما بی‌هراسان در خیابانیم

امام ما کنار خانواده غـرق در خون شد            اگر با خـانـواده زیر تـابـوت شهـیـدانـیم

اگر آغاز این جنگ از خیابان فلسطین بود            ولی پایان آن با ماست چون ما مرد می‌دانیم

به زودی تو میان گور تاریک خودت حبسی            و ما پشت سر رهبر نماز عید می‌خوانیم

شهر آماده‌ست، هنگام نبرد خـیـبر است            پادگان ما خیابان، مسجد ما سنگر است

مرحبا بر غـیرت این مردم پا در رکاب            این حضور، این نور، برق ذوالفقار حیدر است

داغ ما در شهر گسترده‌ست با هر گام ما            داغ ما از جنس عاشوراست، داغی دیگر است

رهـبـر آزادگـان فـرمـود در راه حـسین            فکر بیعت با یزیدی‌ها خـیالی ابتر است

ای برادر از نشستن جز زیان حاصل نشد            در خیابان باش، آری، ایستادن بهتر است

انتهای این خیابان می‌رسد صبح ظهـور            در شب قدریم و خورشید آخر این معبر است

به زودی صبح محشر می‌رسد از راه! بسم‌الله            صف «زلزال» و «خیبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

زمین دیگر پناه لشکر شیطان نخواهد بود            «شهاب» و «رعد» ما سر می‌رسد از راه! بسم‌الله

اگر این سرزمین رستم است و کاوه و آرش            خروشی حیرت آور می‌رسد از راه! بسم‌الله

مباش ای ابرهه بر قدرت پوشالی‌ات دلخوش            که نیرویی فراتر می‌رسد از راه! بسم‌الله

اگر پنهان شوی پشت هزاران قلعه چون خیبر            یلی با عشق حیدر می‌رسد از راه! بسم‌الله

به دوش خانهٔ ما پرچمی از «یا لثارات» است            شب «الله اکبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

قسم بر «فتح»! فردا را نخواهد دید اسرائیل            که دارد جنگ آخر می‌رسد از راه! بسم‌الله

گرد و خاکی کردی و بنشین که طوفان را ‌ببینی            وقت آن شد قدرت خون شهیدان را ببینی

می‌رود تابوت روی دست مردم، چشم وا ‌کن            تا که با چشم خودت فرش سلیمان را ‌ببینی

پاشو از پای قمارت! روی دور باخت هستی            پاشو! باید آخـرین اخبار تهران را ببینی

گوش کن! این بار حرف از مرگ شیطان ‌بزرگ است            رو به خود آئینه‌ای بگذار شیطان را ببینی

خواب را دیگر حرام خود کن از امشب که ‌باید            باز هم کابوس موشک‌های ایران را ببینی

رازها در ذکر بسم الله الرحمن الرحیم است            وعده‌ها داده خدا، باید که قرآن را ببینی

قول دادیم انتقامی سخت می‌گیریم، ‌بنشین            تا که فرق قول کافر با مسلمان را ببینی

این مکتب و این مسلک و این راه زنده‌ست            این راهِ تا مقـصد بسی کـوتاه زنده‌ست

از پشت ابر، این روزها خورشید پیداست            در لابـه‌لای شب شـکـوه مـاه زنده‌ست

روی زمین هرگز نخواهـد ماند خونی            تا کشتگان عشق را خون‌خواه زنده‌ست

تا جان ظـالـم را بـسـوزانـد به وقـتـش            در سیـنه‌هـامان شـعـله‌های آه زنده‌ست

می‌جوشد از گـودال، خون تازه هر دم            بی‌سر شهـیدی بین قـربانگـاه زنده‌ست

از بین ما با این‌که نـصـرالله رفـته‌ست            در جان ما همواره نـصـرالله زنده‌ست

ای نـابـرادرهـا بـمــیـریـد از حـسـادت            یوسف به رغم گرگ‌ها در چاه زنده‌ست

در جـنگـلی از سـروهای سـبز ایـمـان            شیطان زمین‌گیر است و حزب‌الله زنده‌ست

شروع ماجرای اوست، پایانی که ما دیدیم            در این دنیا نمی‌گنجید، انسانی که ما دیدیم

مسیحا بود و انفاسش به دل‌ها زندگی می‌داد            نخواهد شد اسیر مرگ‌، آن جانی که ما دیدیم

از این سروی که افتاده، هزاران سرو می‌روید            حریف او نخواهد شد، زمستانی که ما دیدیم

تماشا کن شکوهش را که حتی در دل آتش            تلاطم می‌کند موج خروشانی که ما دیدیم

بخوان «انا فتحنا» و بخوان از «جاء نصرالله»            سراسر آیۀ فتح است لبنانی که ما دیدیم

بدان ای ریشۀ صهیون اگر در سنگ هم باشی            به بادت می‌دهد یک روز طوفانی که ما دیدیم

دیگر برای درد، درمـانـی نـمـانـده            از غـزه می‌آید خـبر، جانی نمـانده

طفلان و نوزادان، همه تشنه گرسنه            در غـزه حـتـی لـقـمـۀ نـانی نـمانده

آداب جـنـگــیـدن نــمـی‌دانـنـد آیــا؟            آن گرگ‌ها را رحم و وجدانی نمانده؟

کـشتـند و دیـدیم و تـقـلایی نکـردیم            انـگـار در دنـیـا مـسـلـمـانی نمـانده

چشمان دنیا را گرفته خواب غفلت            اصلاً مسلـمان هیچ، انـسانی نمانده

مُردن روا باشد در این داغ فراوان            وقـتی برایم چـشـم گـریـانی نمـانده

مرا سری‌ست که آشفـتهٔ پـریشانی‌ست            مرا دلی‌ست که مهمان‌پذیرِ حیرانی‌ست

قـسم به رفـتـن سـرخِ تـمام هـمسفـران            قـطـار غـائـلـه در ایستگاه پـایـانی‌ست

قسم به شاخهٔ زیتون که سبز خواهد شد            هرآن کفن که در این سرزمینِ بارانی‌ست

هـمـاره در پی آزادسـازی قـدس است            کسی که در سرش اندیشۀ سلیمانی‌ست

بگو که گوش کـند ابرهه، صدا این‌بار            صدای بارش سجّـیـل‌های ایـرانی‌ست!

صدا، صدای سحر بود و شب شکافت به آنی            به لحن رعد ادا شد، چه خطبه‌ای! چه بیانی!

نشست اول اخبار و چشم دوخت به تاریخ            برای دشمن ایـران کـشید خـط و نشانی

که: این پلیدترین دیو، این برادر ابلـیس            به سرزمین یلان حمله کرده با چه گمانی؟

به دوش تک‌تک ما پرچم سه‌رنگ مقدس            به دست تک‌تک ما هست تیغ و تیر و کمانی

حبیب و قاسم و عباس این‌طرف همه جمعند            اگر که آن‌طرف قصه هست شمر و سنانی

صدا، صدای سحر بود و مثل صبح درخشید            شدند مات رجزخوانی‌اش چه بی‌خبرانی!

و تیتر شد همه‌جا: «این صدای روشن حق است»            گـشوده راه خودش را شبیه رود روانی

و بعد، خطبه که پایان گرفت و شور که گل کرد            رسـید از سر گـلـدسـتـه‌ها صـدای اذانی

بیرون بیاورید سر از دخـمه‌هـایتان            قومی که از هراس نمور است جایتان

با من بگو که هیمنۀ آهنین چه شد؟!            پیچـیده زیر گـنـبدتان ضجـه‌هایتان!

دنیا دوباره دیده به چشمان خود، که نیست            چیزی به غیر "بادِ هـوا"، ادعـایتان

مانند "مـوشِ آب کـشیده" گریخـتـند            فـرمـاندهـانِ بـزدلِ یک لا قـبـایـتان

ما نسل حیدریم و سوی خـیبر آمدیم            از ریـشه می‌کَـنـیم اسـاسِ بـنـایـتـان

زخمی زدید اگرچه؛ ولی خوب بنگرید            حالا نشـسـته مـادرتان در عـزایـتان

ما قـومِ وعـده‌های خـدائـیم؛ صادقیم            با دست ما نـوشـته شود انتـهـایـتـان

این جوشش خون شهیدان است می‌بینی            عشق است و اعجاز است و ایمان است می‌بینی

چشمان مظلومان عالم روشن از نورش            این‌ها شهاب رجم شیطان است، می‌بینی

این آذرخش از چشم خیس کودکی تشنه‌ست            نفـرین ابـر و آه طـوفـان است، می‌بینی

این ضجّۀ زن‌های مانده زیر آوار است            فـریاد مردان رجـزخوان است، می‌بینی

آتـشـفـشـان شـعـله‌های انـتـقـام است این            این انفجار بغض وجدان است، می‌بینی

لبخند طهرانی‌مقدم‌هاست، موشک نیست            این وعـدۀ سرخ شهـیـدان است می‌بینی

برخیز، می‌خـوانند ما را جاده‌ها امشب            دل را به دریـا می‌زنـند آمـاده‌ها امشب

آزادگـان بـا شـوق می‌آیـنـد و می‌مـانـند            در دام این دنـیـای پـوچ افتاده‌ها امشب

در آسـمـان دشـمن آتـش‌ها به پـا کردیم            گل داده خونِ پاکِ حاجی‌ زاده‌ها امشب

ما را عبادت بعد از این با تیر و شمشیر است            پهن است بر میدان خون سجاده‌ها امشب

تا فتح خیبر بعد از این سرمست می‌تازیم            تا سر کشیم از جام کـوثر باده‌ها امشب

چون ذوالفقار حیدر از هر سوی می‌بارند            بر گـردۀ اهـریـمن آتـش زاده‌هـا امشب

تا صبح با ما هم دعـا و هـمدل‌انـد آری            در هر کجـای از جهـان آزاده‌ها امشب

ای شب کمین کن این شرر سیلیِ من است            این ساعـت هـجـوم ابـابـیـلـیِ من است

هان ای شبِ نشسته به خیبر چه می‌کنی؟            با وعده‌های صادق حیدر چه می‌کنی؟

با گوشِ جان شنیده جهان این حواله را            فـرمـانِ سـرخ سـیـّدِ هـشـتـاد سـالـه را

پیداست، پیکِ یار خـراسانی است این            یک سطر از کتابِ «سلیمانی» است این

با صد دلـیل محـکـم و با حجّـتی جَـلی            با رمـز یا مـحـمـد و با عـزم یـا عـلـی

حق رخ نمود و شیشهٔ پندارها شکست            موسی رسید و هـیـمـنهٔ مارها شکـست

بر هم زده‌ست پـنجـره‌های سکـوت را            بادی که خـوانـده فـاتحهٔ عـنکـبـوت را

طاغوت خوانده این خطِ آتش دمیده را            این نامهٔ ز سـمتِ سـلـیـمـان رسـیده را

بسم‌اللَه ای غـمِ کـهـن ای قـبـلهٔ نخـست            چشم جهان به روشنی صبحگاه توست